Marlies Slegers kan zich goed verplaatsen in het
gevoelsleven en in de gedachtewereld van opgroeiende kinderen. Ze heeft
bovendien een groot talent voor het schrijven van verhalen. Daarbij schuwt zij
de lastiger onderwerpen niet. Zo schetst zij In het alom geprezen Briefjes van Pelle (Luitingh-Sijthoff, 2020) een wonderschoon portret van de
hoofdpersoon, een gevoelige jongen die treurt om het overlijden van zijn vader.
In haar nieuwste boek Schildpadmeisje legt Slegers de lat wederom hoog
door te kiezen voor de nogal heftige onderwerpen huiselijk geweld en verwaarlozing.
De dertienjarige Elvis, door ieder Vis genoemd,
heeft het thuis niet makkelijk. Haar ouders zijn gescheiden. Haar vader woont
in Parijs en ze mist hem enorm. Vis’ moeder gaat zich geregeld te buiten aan
het drinken van grote hoeveelheden alcohol. Haar frustraties reageert ze af op
haar dochter die veel tijd doorbrengt in haar geheime schuilplek, een caravan
in het bos. Daar voelt ze zich veilig. Daar stalt ze ook de voorwerpen uit die
ze in de loop der tijd vond bij het grofvuil. Een verzameling van afgedankte
spullen waarvan Vis evengoed de schoonheid ziet.
Op een dag vindt ze tussen het vuilnis op straat een
bakje met daarin een schildpad.
De schildpad en ik kijken naar elkaar.
Ik breng mijn gezicht dicht bij de bak, zodat ik recht in zijn prachtige
kraaloogjes kan kijken. Zijn rafelige mond hangt wat naar beneden, alsof hij
depressief is. ‘Hallo,’ fluister ik. ‘Ben jij ook niet gewenst?’ (p.
18-19)
Vis neemt de schildpad mee naar huis en noemt hem
Simon.
Niet veel
later maakt ze kennis met de nieuwe, nogal excentrieke achterbuurjongen Sid
(Sydney). Hij is in alles het tegenovergestelde van Vis. Vis begrijpt niet
waarom hij belangstelling toont voor haar, zelfs moeite doet om vrienden te
worden. Ze is het niet gewend om gezien te worden. Niet op school en al
helemaal niet thuis. Dankzij Sid, maar ook door Simon de schildpad kruipt Vis
beetje bij beetje uit haar schulp, stelt ze zich steeds meer open.
Maar dan, als haar moeder weer eens heel erg dronken
is, neemt Vis een drastisch besluit. Ze loopt weg van huis en vertrekt naar
Parijs. Naar haar vader.
Schildpadmeisje
is een prachtig verhaal dat al vanaf de eerste bladzijden onder je huid kruipt.
Slegers maakt op een knappe manier voelbaar hoe de jonge hoofdpersoon behoedzaam
manoeuvreert tussen gevoelens van angst, schaamte en loyaliteit richting haar
moeder. Tegelijkertijd ervaart ze dat er mensen zijn die wél betrouwbaar zijn
en dat ze recht heeft op veiligheid en steun.
Het kan niet anders of jonge lezers (twaalf jaar en
ouder) worden mede door het dramatische onderwerp en de directe manier van
vertellen geraakt. De schrijfster trekt met dit hartverscheurende verhaal
huiselijk geweld uit de anonimiteit, geeft de slachtoffers een gezicht. Het
verhaal laat ook zien dat er altijd een uitweg is en dat de liefde overwint. En
dat is voor jongeren met mentale problemen een troostrijke gedachte!
Marlies Slegers (1965) groeide op in Indonesië. Op
haar achttiende verhuisde ze naar Nederland waar ze ging studeren en werken.
Een schrijfcarrière bleef echter lonken en ze besloot schrijfworkshops te
volgen. Met haar korte verhalen won ze diverse prijzen. Inmiddels heeft ze meer
dan dertig boeken op haar naam staan waaronder Onder mijn huid, Vijftien,
Briefjes voor Pelle en We moeten je iets vertellen.
Slegers, M. (2025). Schildpadmeisje. Amsterdam: Uitgeverij Luitingh-Sijthoff bv. Isbn 978 90 210 5350 9 € 16,99, 283 blz.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten