Ze zeggen dat de raven op dezelfde dag als de Gouverneur gekomen zijn. Alle kleinere vogels vlogen achterwaarts de zee in, en daarom zijn er geen zangvogels op Joya. Alleen maar grote, haveloze raven. Ik zag ze altijd onheilspellend op de daken zitten en probeerde ze dan turend in de vinkjes en goudhaantjes te veranderen die da uit zijn hoofd tekende. Als ik hard genoeg mijn best deed, kon ik ze bijna horen zingen.
‘Waarom zijn de zangvogels weggegaan, da?’ vroeg ik vaak.
‘Omdat ze dat konden, Isabella.’
‘En de wolven? De herten?’
Dan betrok zijn gezicht altijd. ‘ze hadden blijkbaar liever de zee dan waarvoor ze op de vlucht waren geslagen.’ (p. 9)
Een drijvend eiland
Isabella Riosse dertien jaar oud, woont op het eiland Joya. Het was ooit, lang geleden, een drijvend eiland met een mythisch verleden, een vrij land. Nu staat het onder het strenge bewind van Gouverneur Adori. Sinds zijn komst zijn de grenzen gesloten, de vogels verdwenen en de verhalen verstomd. Isabella’s vader is cartograaf, en van hem heeft ze geleerd hoe kaarten werken, hoe je de sterren leest en hoe je de wereld kunt begrijpen door te kijken naar de lijnen en patronen.
Nadat Cata, een klasgenote van Isabella, dood wordt gevonden in de boomgaard, in principe verboden terrein, raakt het verhaal in een stroomversnelling. Cata was daar om drakenfruit te plukken voor Lupe, de dochter van de gouverneur. Lupe is de vriendin van Isabella. Isabella neemt het Lupe kwalijk en zij stelt haar verantwoordelijk voor Cata’s dood.
Lupe besluit eigenhandig uit te zoeken wie Cata heeft vermoord. Berouwvol verdwijnt ze in haar eentje in het verboden Vergeten Gebied. Wanneer de Gouverneur een zoektocht organiseert, sluit Isabella zich vermomd als jongen aan bij de expeditie. Gewapend met een oude kaart, haar kennis van de sterren en haar vastberadenheid, trekt ze het binnenland in, een gebied dat geteisterd wordt door droogte, rokende bergen en vreemde, dreigende verschijnselen.
Tijdens de tocht
ontdekt Isabella dat de legendes van Joya niet zomaar verhalen zijn: onder de
uitgedroogde rivieren ontwaakt een mythisch vuurwezen, een kracht die eeuwen
geleden werd bezworen maar die nu opnieuw dreigt te ontketenen. Isabella moet
niet alleen haar vriendin vinden, maar ook het eiland redden. Daarbij ontdekt
ze dat haar eigen lot verweven is met de oude verhalen die ze als kind hoorde.
Het meisje van inkt
& sterren van de Engelse schrijfster Kiran Millwood Hargrave (1990) betovert
je al direct in het eerste hoofdstuk en laat je vervolgens 250 bladzijden lang
niet meer los. De schrijfster schept een sprookjesachtige wereld met als
belangrijke thema’s moed, vriendschap, familie, dood en afscheid. Haar
beschrijvingen van landschappen zijn beeldend, bijna schilderachtig.
De hoofdpersoon is door Millwood Hargrave prachtig geportretteerd. Isabella is nieuwsgierig, dapper en gedreven
door de liefde voor haar vriendin Lupe en haar eiland. Hun vriendschap vormt de
emotionele kern van het boek.
Joya is mysterieus,
gelaagd en vol symboliek: verdwijnende vogels, verboden gebieden, oude kaarten
en sterren die richting geven. De mythologische elementen zijn verweven met de
plot, waardoor het verhaal zowel spannend als magisch aanvoelt. Het slot is heftig,
maar biedt wel troost.
De stijl is toegankelijk voor jonge lezers in de brugklas, maar rijk genoeg om ook oudere lezers te raken.
De illustratie op de
voorzijde van het boek is subliem en werkte als eerste kennismaking met het
boek op mijn leerlingen als een magneet. Hun nieuwsgierigheid was duidelijk
gewekt.
Voor- en achterin zijn ter ondersteuning van het verhaal kaarten opgenomen van Joya.
Het meisje van inkt & sterren won onder meer de Waterstones Children’s Book Prize 2017 en de British Book Awards Children’s Book of the Year.
Een beeldschoon verhaal waarin je heerlijk kunt wegdromen.
Millwood Hargrave, K. (2026). Het meisje van inkt & sterren. Oorspronkelijke titel: The girl of Ink and Stars. Vertaling uit het Engels door Maria Postema. Amsterdam: Uitgeverij Ploegsma. Isbn 978 90 216 8781 0 € 18,99, 253 blz.






