Nadine Swagerman - Een jaar zonder lente

Nadine Swagerman debuteerde in 2018 met Eén waarheid, waarmee ze de Jonge Jury Debuutprijs won. Sindsdien zijn er nog zes YA-titels van haar hand verschenen, waaronder Aan de andere kant van geluk en De helft van mij. Ook schreef ze het veelgeprezen non-fictieboek Proud.

Vrije vers

Een jaar zonder lente is Nadines negende boek. Ze koos bij het schrijven voor de vrije versvorm, een manier van schrijven die ze niet van tevoren had bedacht, maar die ontstond toen ze haar woorden aan het papier toevertrouwde. Het bleek voor haar de enige manier om dit verhaal over verlies, rouw en loslaten vorm te geven. En dat pakte verrassend goed uit!

Seizoenen

Het boek volgt een naamloze hoofdpersoon, de ik-figuur,  gedurende het eerste jaar na de suïcide van een dierbare vriend(in). Dat jaar wordt verteld in vier seizoenen, waarin herinneringen, dagelijkse confrontaties en bijzondere opdrachten elkaar afwisselen.

'De trap naar boven.

Mijn voeten op het tapijt.

Treden kraken.

Mijn hartslag dreunt.

Je moeders stem achter me.

‘Als er iets, roep je maar.’

Er is iets,

er is van alles,

n alles is mis,

maar ik roep niet.' (p. 11)

Lijst

De hoofdpersoon blijft achter met een overweldigende leegte en een hoofd vol vragen: Hoe had ik het kunnen voorkomen? Wat heb ik gemist? Hoe moet ik verder?

In de kamer van de overledene vindt de ik-persoon een lijst met tien dingen die bedoeld waren om zich beter te voelen. Iets van Ed Sheeran verbranden, oliebollen eten tot ik er misselijk van word, naar zangles …

De moeder van de overleden vriend(in) oppert het idee dat het kan helpen om die lijst zelf uit te voeren.

'Gek idee misschien…

Mama Ans warme hand op mijn arm.

Wat nou als jij deze dingen ook probeert?

Misschien helpen ze jou ook om je…

beter te voelen?

Misschien kan het…

iets van jullie samen zijn?

Ik staar naar de lijst,

vind het niet zo’n gek idee.' (p. 21-22)

Het uitvoeren van alle opdrachten – ‘dingen die ik kan doen om me beter te voelen - vormt de rode, therapeutische draad van het verhaal. Voor de hoofdpersoon wordt elke opdracht een volgende stap naar een nieuwe wereld die niet meer hetzelfde is.

Het jaar dat volgt, is gevuld met eerste keren: de eerste keer langs de kamer gaan, de eerste feestdag zonder de ander, de eerste keer lachen zonder schuld. Tussen deze momenten door duiken herinneringen op, Warm, pijnlijk, soms troostend.

De vrije versvorm maakt het verhaal heel intens, versterkt de intimiteit. De korte, pure zinnen laten ruimte over voor stilte, voor dat wat niet gezegd kan worden. Voor het rauwe dat tussen de regels blijft hangen.

Het gender en de naam van de hoofdpersoon blijven bewust onbekend, waardoor het verhaal universeel wordt: een verlies dat iedereen kan overkomen.

Herkenning en troost 

Een jaar zonder lente is een boek van grote schoonheid en rijkdom, een verhaal met een wonderschoon slot, ontroerend en helend tegelijkertijd. De gebeurtenissen komen keihard binnen, maar worden nergens echt zwaar. Nadine Swagerman (Medemblik, 1989) slaagt er buitengewoon in een uiterst gevoelig en aangrijpend onderwerp te behandelen met warmte, nuance en hoop. Haar verhaal biedt herkenning en troost voor lezers die zelf met verlies te maken hebben gehad, maar is ook waardevol voor iedereen die wil begrijpen hoe rouw zich kan nestelen in het dagelijks leven.

 

Mooi, mooi en nog eens mooi! Geschikt voor lezers van vijftien jaar en ouder.

 

Zie je het leven niet meer zitten? Of maak je je zorgen over een ander? Bel 0800 – 0113 of chat via 113.nl. Anoniem, gratis en 24/7.

Swagerman, N. (2026) Een jaar zonder lente. Alkmaar: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V. Isbn 978 90 206 5447 9  € 18,99, 229 blz.