Rom Molemaker - Apollo's ondergang

Rom Molemaker (Harderwijk, 1945) is een ervaren schrijver. Na een tijd voor de klas te hebben gestaan, is hij vanaf het einde van de vorige eeuw actief als fulltime schrijver. Voor De eerste steen (Unieboek, 2002), een verhaal over het geweld rond voetbalwedstrijden, ontving hij in 2004 de Debuutpijs van de Jonge Jury. Voor Een gang met gele deuren (Unieboek, 2005) kreeg hij in 2007 de Tip van de Jonge Jury-onderscheiding. Molemaker slaagt er, ondanks zijn leeftijd, nog altijd in jonge lezers te verrassen met goed geschreven, dikwijls meeslepende verhalen.

Ook zijn nieuwste boek, Apollo’s ondergang, is weer zo’n pageturner vol onverwachte wendingen. Al bij het bekijken van de illustratie op het omslag bekruipt je een gevoel van onbehagen. We zien de contouren van een spookachtig, nachtelijk landschap met een priemend oog dat de lezer onheilspellend aanstaart. Bij het lezen van de achterkanttekst neemt de dreiging verder toe zodra de hoofdpersoon aan het woord komt:

Als iemand me had kunnen garanderen dat ik Apollo nooit meer zou tegenkomen, echt mijn héle leven niet, dan zou ik dat van harte toegejuicht hebben. Want hij is de gevaarlijkste misgeboorte die bestaat. De kans dat ik hem ombreng is groter dan de kans dat ik hem alleen maar in elkaar sla. En als er iemand is die denkt dat dit bij wijze van spreken is, heeft hij het mis…

Na een nieuwsgierig makende proloog waarin een vooralsnog onbekende jongen na een aanrijding met een auto overlijdt, maakt de lezer kennis met Lester, een vijftienjarige puber met gedragsproblemen. De moeder van Lester (zijn vader koos ooit het hazenpad richting tropische oorden) stuurt haar zoon ten einde raad naar een jeugdinstelling. Lester belandt op het particuliere internaat Dr. Predikman in de hoop dat hij hier met de juiste begeleiding zijn leven op orde krijgt. Maar het wordt al snel duidelijk dat Lester geheel in beslag genomen raakt door andere zorgen. Problemen waarbij hij uiteindelijk zelfs moet vrezen voor zijn leven. Lester wordt gekoppeld aan een ouderejaars, Apollo Vrieling, een jongen met een duister randje. En ook al heeft Apollo als taak zijn protegé wegwijs te maken binnen de instelling, Lester blijft het liefst bij hem uit de buurt. Apollo geniet namelijk een bedenkelijke reputatie, iedereen is bang voor hem. Er klopt iets niet aan deze jongen. Heeft hij wellicht iets te maken met de dood van Ylias, een andere bewoner van Dr. Predikman? Was diens dood wel een ongeluk? Lester wil het liefst onder de radar blijven, maar gaandeweg het verhaal raakt hij steeds verder verstrikt in intriges, geheimen en vetes. Dr. Predikman is duidelijk niet de plek waar je wilt zijn…

Het tempo van vertellen ligt hoog in deze jeugdthriller die geheel werd geschreven vanuit het perspectief van Lester. Molemaker is erin geslaagd het verhaal evenwichtig op te bouwen zonder overbodige passages. Hij heeft een vlotte, directe manier van vertellen en de dialogen zijn heel herkenbaar. De geschiedenis is buitengewoon spannend. Ben je eenmaal begonnen, dan laten de gebeurtenissen je niet meer los en wil je vooral verder lezen om te weten hoe het afloopt. Een meeslepend verhaal dus. Dat alles maakt Apollo’s ondergang bijzonder geschikt voor de minder ervaren lezer. Wat mij betreft een absolute aanrader voor lezers van veertien jaar en ouder.

Molemaker, R. (2019) Apollo’s ondergang. Haarlem: Uitgeverij Holland-Haarlem. Isbn 978 90 251 1449 7 € 14,99, 157 blz.

Roberto Innocenti - Rose Blanche

Het gebeurt niet vaak dat ik op deze plaats aandacht geef aan een prentenboek. Ik maak nu graag een uitzondering voor een uitgave van Clavis, een uitgever die ons geregeld weet te verrassen met de meest prachtige prentenboeken, dikwijls geschikt voor jong en oud.

Van de Italiaanse illustrator Roberto Innocenti verscheen Rose Blanche, een aangrijpend verhaal over een meisje in oorlogstijd. De geschiedenis speelt zich af in Duitsland in de eerste helft van de jaren veertig. De nazi’s hebben het voor het zeggen. We zien de jonge Rose Blanche die met haar stadsgenoten, jubelend en wapperend met vlaggen met daarop het hakenkruis, de mannen uitzwaait die als soldaten de stad verlaten in hun vrachtwagens en tanks. Zonder echt te begrijpen, ziet Rose op een dag hoe een kleine jongen ontsnapt uit een van de vrachtauto’s. Hij wordt tegengehouden door de nazi-burgemeester die hem onmiddellijk uitlevert aan de soldaten. De nieuwsgierigheid van Rose is gewekt en ze besluit de vrachtwagen te volgen. Ze loopt een heel eind de stad uit. Langs de velden, verderop in het bos, belandt ze op een open plaats die is omheind met elektrisch prikkeldraad. Ze ontdekt er lange houten huizen die worden bewoond door mensen in gestreepte kleding. Rose spreekt de hongerige kinderen achter het draad aan en ze schenkt hun een stuk brood. In de periode die volgt, neemt Rose van huis naar school veel meer eten mee dan ze zelf op kan. ‘s Middags glipt ze steevast het schoolgebouw uit en ze brengt al het voedsel naar de mensen achter het prikkeldraad. Maar dan, op een ochtend, vluchten alle mensen de stad uit. Rose zoekt met een schooltas vol etenswaren opnieuw de open plek op. Daar is echter niemand meer aanwezig. Het slot van het verhaal gaat vervolgens door merg en been en blijft nog lang in je hoofd nadreunen.

Bij het lezen van Rose Blanche is een vergelijking met De jongen in de gestreepte pyjama (2006, John Boyne) snel gemaakt. In beide verhalen maken we mee hoe een Duits kind op een naïeve manier getuige is van de verschrikkingen in de vernietigingskampen en opkomt voor de Joodse gevangenen. Elk verhaal heeft een dramatische afloop. Beide verhalen ook zijn geschreven vanuit dezelfde gedachte: niet alle kinderen van nazi’s stonden aan de kant van hun ouders.

Dit aangrijpende verhaal met teksten van Christophe Gallaz verscheen eerder in 1985 en laat ons in de meesterlijke en realistische stijl van Innocenti kijken naar de totale waanzin en gruwel van de oorlog, bezien vanuit het perspectief van een onschuldig kind. Op die manier komen de gebeurtenissen extra hard binnen.

Een klassieker voor alle leeftijden die wat mij betreft in geen enkele boekenkast mag ontbreken!

Innocenti, R. (2019) Rose Blanche. Met tekst van Christopher Gallaz. Hasselt – Alkmaar – New York: Clavis Uitgeverij. Isbn 978 90 448 3702 5 € 16,95, 32 blz.

Emma Carroll - Geheimen van de vuurtoren

De hoofdpersoon in het oorlogsverhaal Geheimen van de vuurtoren is nog maar een jong meisje. Olivia, dertien jaar oud, woont met haar ouders, haar jongere broertje Cliff en haar zeventienjarige zus Sukie in Londen. Het is 1941 en de Engelse hoofdstad heeft het zwaar te verduren onder de Duitse bombardementen. Tijdens een bezoek van de kinderen aan een bioscoop gaat het luchtalarm af en er volgt een hevige luchtaanval waarbij Olivia het bewustzijn verliest. Zodra ze in een ziekenhuis weer tot haar positieven is gekomen, blijkt Sukie verdwenen. Het laatste wat Olivia zich kan herinneren, is dat ze haar zus, die om onduidelijke redenen de jas van haar moeder droeg, achterna ging toen ze plotseling de schuilkelder ontvluchtte. In een steeg was Olivia daarna getuige van een ontmoeting met een onbekende jongeman.

En nu is Sukie dus vermist. Het is onzeker of ze is omgekomen bij het bombardement. Olivia wil het niet geloven. Alleen de jas van haar moeder is teruggevonden tussen het puin. Onwetend van het lot van Sukie, worden Olivia en Cliff van het onveilige Londen geëvacueerd naar Budmouth Point, een idyllisch dorpje aan de kust. De enige bewoner daar die nog ruimte heeft voor onderdak voor de evacuees is Ephraim, de stille vuurtorenwachter. Hij is een enigszins zonderlinge man die duidelijk niet gewend is aan de aanwezigheid van kinderen en die zich nogal geheimzinnig gedraagt. Olivia ontdekt in een van de zakken van haar moeders jas die zij nu mag dragen een briefje met een onleesbare boodschap, een reeks cijfers en letters. Ze vermoedt dat dit een notitie is van haar zus en Olivia is vastbesloten de betekenis van de code te achterhalen. Ze gaat op onderzoek uit en ze maakt al snel mee dat de norse dorpelingen in Budmouth Point er geheimen op nahouden. Olivia ontdekt dat er een groep joodse vluchtelingen per boot aan zal komen vanuit Frankrijk. De vraag is: heeft het mysterieuze briefje uit de jas van haar moeder hier iets mee te maken? En zal Olivia haar grote zus Sukie ooit nog terugzien?

Emma Carroll is werkzaam als docent Engels aan een middelbare school. Ze schreef  meerdere (bekroonde) kinderboeken, die zich dikwijls afspelen in het verleden.

Carroll  kan goed schrijven en ze slaagt erin de lezer door haar directe manier van vertellen al vanaf de eerste bladzijde aan zich te binden. De geschiedenis is ontroerend, meeslepend en de hoofdpersoon Olivia wordt door de schrijfster voldoende uitgediept waardoor ze echt gaat leven, los komt van het papier. De gebeurtenissen volgen elkaar in een stevig tempo op en dat zorgt door het mysterie rond de verdwijning van Sukie, de raadselachtige notitie en het bijzondere gedrag van de dorpsbewoners voor de nodige spanning.

Tussen de regels door krijgt de lezer een treffend beeld van het leven van de gewone burger, van een geëvacueerd stadskind ten tijde van de Tweede Wereldoorlog dat, ondanks alle vooroordelen, moet zien te aarden in een vreemde, bijna vijandige omgeving. Ook de verhaallijn over de Joodse vluchtelingen biedt de nodige aanknopingspunten voor een gesprek over de huidige problematiek rond asielzoekers en  laat zien dat er anno 2020 helaas weinig nieuws is onder de zon.

Een zeer geslaagd verhaal in een historisch decor, geschikt voor lezers van twaalf jaar en ouder.

Carroll, E. (2019) Geheimen van de vuurtoren. Oorspronkelijke titel: Letters from the Lighthouse. Vertaald door Marije Kok. Utrecht: KokBoekencentrum Uitgevers. Isbn 978 90 266 2324 0 € 16,99, 288 blz.

Pas op: politie, niet betreden!

Uitgeverij De Fontein doet de laatste tijd van zich spreken met de zogeheten ‘Politie niet betreden-serie’, titels bedoeld voor lezers van dertien jaar en ouder. Wat de delen met elkaar gemeen hebben, is dat er een misdaad wordt gepleegd, niet zelden met dodelijke afloop, waarbij de identiteit van de dader tot op het laatste moment knap verborgen blijft. De snelheid van vertellen in deze verhalen ligt hoog en er is altijd een verrassende ontknoping. Het zijn al met al boeken met flink wat leesbevorderende elementen en ze zijn mede om die reden zeer geschikt voor leerlingen in het vmbo, van huis uit niet de meest gretige lezers.

Heel bekend in dit crime genre is schrijfster Mel Wallis de Vries. Nadat zij in 2005 debuteerde met de young adult Uitgespeeld verschenen van haar in een gestaag tempo ettelijke jeugdthrillers waarmee de publiekslieveling liefst zeven keer de Prijs van de Jonge Jury won. Het moge duidelijk zijn dat De Fontein met Wallis de Vries goud in handen heeft. Haar werk gaat grif over de toonbank en aan haar populariteit lijkt voorlopig geen einde te komen nu Vals (2010), het boek waarmee ze in 2012 de Prijs van de Jonge Jury in de wacht sleepte, werd verfilmd met onder andere Abbey Hoes en Holly Mae Brood in de hoofdrollen.

In het kielzog van Mel Wallis de Vries proberen ook anderen een graantje mee te pikken van het succes van de jeugdthriller. Bij De Fontein verschijnen in een rap tempo misdaadverhalen, door de uitgever gepromoot middels een uitgekiende publiciteitscampagne. Zo zijn alle uitgaven (hardcovers) voorzien van het bekende ‘Politie niet-betreden’ - elastiek, hebben ze een onweerstaanbaar uiterlijk en heeft elk boek ook nog eens zijn eigen boektrailer, te bekijken op YouTube.

Hoewel de verhalen veelal door tienermeiden worden gelezen, lijkt ook de belangstelling van jongens toe te nemen.

Vier delen zet ik hierna op een rijtje. Drie boeken van Nederlandse bodem, een vertaald uit het Engels.

Eva Burgers, Wanhoop

De zeventienjarige Olivia Parker twijfelt over haar relatie met Roan en ze besluit tot zijn wanhoop om een halfjaar naar Parijs te gaan. Daar vindt ze onderdak in het huis van haar tante. Als ze een baantje vindt in de Parijse boekwinkel Shakespeare and Company en daar bevriend raakt met Susan en Lily, is Olivia hem al bijna vergeten.Tot het moment dat ze anonieme dreigberichtjes ontvangt. Wanneer ze op weg naar huis wordt gevolgd, voelt ze zich niet langer veilig. Maar juist als de politie wil ingrijpen, verdwijnt Olivia spoorloos.

Burgers kan goed schrijven. Ze besteedt de nodige aandacht aan de gevoelens en de gedachten van Olivia, de hoofdpersoon, die daardoor heel echt overkomt. De vertrouwelijke fragmenten uit de politierapporten van de Amsterdamse recherche dragen bij aan de sfeer van een fascinerend verhaal dat lekker en vlot leest.

Eva Burgers (Voorburg, 1969) werkte jarenlang als rechercheur op de afdeling zware criminaliteit. Daarnaast heeft ze als journalist bij verschillende kranten gewerkt en als redactiemedewerker bij een uitgeverij. Naast het schrijven van boeken is Burgers bedenker van televisieformats.

Haar liefde voor schrijven en kennis van justitiële zaken combineert ze in haar boeken. Ze schreef de Spotlight-trilogie (Clavis) over de vriendschap tussen zes jongeren die gaan studeren aan de Academie voor Uitvoerende kunsten. Bij Kluitman In Alkmaar verscheen in 2014 haar eerste jeugdthriller: Stille getuige. De verhalen Flashback en Sneeuwstorm volgden snel.

Bij De Fontein verschenen van Burgers eerder Fataal (2017) en Complot (2018).

Sophie McKenzie, Geloof me

Het leven van Carey staat op zijn kop wanneer haar beste vriendin Amelia doodsbedreigingen krijgt. Volgens de politie komen de dreigberichten namelijk van háár laptop. Dat zou ze Amelia toch nooit aandoen? Waarom gelooft de politie haar niet? Het ergste is nog dat Amelia haar niet meer wil zien.

Wanneer Amelia plotseling verdwijnt, wijst iedereen meteen naar Carey. In paniek slaat ze op de vlucht.

Kan Carey de dader ontmaskeren voor het te laat is?

Spannend, geloofwaardig en tragisch verhaal over een actueel onderwerp: cyberpesten. Zal door de herkenbaarheid menig lezer niet onberoerd laten en biedt daarom stof tot bezinning in de vorm van een gesprek thuis of op school. Het nawoord ‘Veilig online’ met praktische tips en verwijzingen naar nuttige adressen kan daarbij goed van pas komen. Zal vooral tienermeiden aanspreken, niet in de laatste plaats door de illustratie op de voorzijde van het omslag.

Sophie McKenzie woont en werkt in Londen (Engeland). Haar debuut Vermist (2015) won bijna elke juryprijs in Engeland en was twee keer genomineerd voor de Carnegie Medal. Met Vermist won McKenzie zelfs een Japanse prijs, namelijk de Sakura Medal Award. Behalve Vermist verschenen van haar bij De Fontein Zusje vermist (2016) en Meisje vermist (2017).

Cis Meijer, Dark mind

Een schoolfeest loopt volledig uit de hand: na een challenge met aartsrivale Claire vlucht Desi in paniek naar huis. De volgende dag wordt Claire dood gevonden in een weiland. Haar zus Jara is spoorloos. Omdat Desi voor haar tv-stage een misdaadreportage maakt, denkt ze de raadselachtige zaak te kunnen onderzoeken. Thom helpt Desi bij haar zoektocht naar Jara, maar hij verzwijgt zijn ware motieven. Wie heeft Claire vermoord? Vertrouwen Thom en Desi elkaar genoeg om de zaak op te lossen voordat er meer slachtoffers vallen?

Grimmig, meeslepend verhaal met een zorgvuldige compositie, mede dankzij het wisselend perspectief en de vetgedrukte fragmenten waarin de schrijfster de lezer een blik gunt in het brein van de dader. Bereid je voor op een uiterst verrassend slot!

Cis Meijer (1970) studeerde film- en televisiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Ze werkte als beeldeditor, maar heeft zich tegenwoordig volledig toegelegd op het schrijven. In 2014 verscheen bij De Fontein haar eerste jeugdthriller Verdoofd, waarmee ze werd genomineerd voor de Hebban Award voor beste YA-thriller in dat jaar. Daarna volgden Val (2015), Moordspel (2016) en Knock-out (2018).

Margje Woodrow, Buitenspel

Nynke en Jimmy gaan met hun voetbalteams op trainingsweekend. De pranks zijn voorbereid. Er wordt van alles meegesmokkeld in de tassen. Maar tijdens de eerste nacht gaat het gruwelijk mis: in het bos vindt Jimmy het dode lichaam van zijn vriend Mattias. De politie tast in het duister.Dan blijkt ook Soraya, Nynkes vriendin, spoorloos. Waar is ze? Volgen er nog meer slachtoffers?Nynke en Jimmy ontdekken dat niet iedereen de waarheid spreekt. Was de teamspirit wel zo goed? Kunnen ze elkaar eigenlijk wel vertrouwen?

Ook dit is weer een verhaal met een wisselend perspectief. Woodrow laat beurtelings beide hoofdpersonen aan het woord en voert de dreiging subtiel op door de lezer deelgenoot te maken van de gedachten en de daden van een vooralsnog onbekende dader.

Margje Woodrow (1975) was jarenlang werkzaam in het basisonderwijs. Tegenwoordig richt ze zich volledig op het schrijven van jeugdthrillers en het geven van lezingen en workshops op middelbare scholen.

Eerder verschenen van Woodrow bij Gottmer Examendeal (2013), Geraakt (2014) en Kater (2015). Bij De Fontein verscheen in 2017 Verwoest en een jaar later Snitch waarvoor de schrijfster werd genomineerd voor de Prijs van de Jonge Jury 2019. Margje Woodrow schreef dit jaar ter gelegenheid van de Boekenweek voor jongeren een verhaal voor 3PAK, een geschenkbundel met korte verhalen van drie auteurs. Tijdens de Boekenweek voor Jongeren is het geschenk verkrijgbaar bij boekhandels en bibliotheken. Daarnaast wordt 3PAK ook op scholen cadeau gedaan aan docenten Nederlands en is er bij het boekje speciaal lesmateriaal door Malmberg ontwikkeld waarmee scholieren en docenten klassikaal aan de slag kunnen.

• Burgers, E. (2019) Wanhoop. Utrecht: Uitgeverij De Fontein. Isbn 978 90 261 4822 4 € 14,99, 239 blz.
• McKenzie, S. (2019) Geloof me. Oorspronkelijke titel: SweetFreak. Vertaald door Marie-Louise van Dongen. Utrecht: Uitgeverij De Fontein. Isbn 978 90 261 4937 5 € 15,99, 340 blz.
• Meijer, C. (2019) Dark Mind. Utrecht: Uitgeverij De Fontein. Isbn 978 90 261 4813 2 € 14,99, 244 blz.
• Woodrow, M. (2019) Buitenspel. Utrecht: Uitgeverij De Fontein. Isbn 978 90 261 4780 7 € 14,99, 229 blz.

Susin Nielsen - Adres onbekend

(Lemniscaat - 2019)

Felix Knutsson woont met zijn moeder Astrid en zijn gerbil Horatio - vernoemd naar de presentator van zijn lievelingsprogramma op televisie, de spelshow Who, What, Where, When - in een camperbusje. Het is een Westfalia uit 1987, die volgens Astrid als cadeau is achtergelaten door haar naar India vertrokken ex Abelard. Moeder en zoon kunnen niet anders: ze zijn – voor de zoveelste maal - uit hun huis gezet. Astrid is heel duidelijk: het verblijf in de VW-bus is tijdelijk, alleen voor de zomer, terwijl zij een baan zoekt.

De maanden verstrijken en de winter nadert. De wispelturige Astrid vindt eindelijk werk, maar staat weer snel op straat en Felix’ nieuwe middelbare school begint. Felix houdt zich aan het advies van zijn moeder: niemand mag weten dat hij dakloos is, anders zal jeugdzorg hem bij zijn moeder weghalen. Dát valt nog niet mee. Douchen in het buurthuis, zich wassen ’s morgens in de toiletten op school voor aanvang van de eerste les, nooit iemand mee kunnen nemen naar huis… Het valt allemaal niet mee.

Op school maakt Felix vrienden. Zo is daar de razende schoolreporter Winnie Wu die gaandeweg het verhaal zeer gesteld raakt op Felix. En Dylan, de broer van Alberta. De laatste leerden we als verhaalfiguur eerder kennen in Het ongemakkelijke dagboek van Henri K. Larsen (2018).

Dan krijgt Felix een plan dat al hun problemen op moet lossen: hij wil meedoen aan zijn favoriete televisieshow en winnen natuurlijk, want dan krijgt hij veel geld. Gelukkig beschikt Felix over een grote algemene kennis, weet hij heel veel feiten. Maar zal het hem lukken om mee te doen? En kan hij zijn geheim bewaren? Want de leugens stapelen zich op…

Het is niet voor het eerst dat ik op deze plaats schrijf over de jeugdromans van Susin Nielsen. Eerder besprak ik Wij zijn allemaal moleculen (LTM 2016-5), Optimisme is dodelijk (LTM, 2017-4), Woordnerd (LTM 2018-2) en Het ongemakkelijke dagboek van Henry K. Larsen (LTM 2018-7). 

Geheel in lijn met de hiervoor genoemde titels is Adres onbekend van een hoog niveau. Nielsen toont zich een meester in het beschrijven van menselijke relaties. Haar boeken gaan bijna altijd over kwetsbare, beschadigde jongeren die dankzij de hulp en de liefde van de mensen in hun omgeving erin slagen iets van hun leven te maken. Het zijn feelgood boeken, verhalen die onder je huid kruipen met steeds een happy end.

Ik ben een groot liefhebber van het werk van Nielsen en voor mij is Adres onbekend het beste wat ze tot nog toe schreef. Een aanrader voor lezers in de onderbouw, liefst met enige leeservaring.

Maren Stoffels - Fright night

(Leopold - 2018)

Maren Stoffels lijkt als schrijfster een andere weg te zijn ingeslagen. Na een reeks enigszins brave verhalen voor leerlingen in de brugklassen (en dan vooral meisjes) richt ze zich nu met het schrijven van thrillers op een oudere doelgroep. Vorig jaar verscheen van haar Escape room (Leopold, 2017), een spannende geschiedenis over een groepje jongeren dat moet zien te ontsnappen uit een escape room. Wat ze niet weten is dat degene die hen opsluit vast van plan is hen niet te laten gaan. Een van de vrienden is het doelwit.

Fright night, het nieuwste boek van Stoffels, lijkt qua onderwerp en opzet wel heel erg op Escape room. Wederom een vriendengroep die zich opgeeft voor een gezelschapsspel, een evenement met een duister randje. Deze keer een nachtelijk spel, geregisseerd door acteurs die volgens een vooropgezet plan de deelnemers de stuipen op het lijf jagen. Alleen door het uitspreken van een vooraf gedeeld codewoord kan het spel worden afgebroken. De uitdaging is dat dit moment zo lang mogelijk wordt uitgesteld.

Dylan, Quin en Sofia geven zich als vrienden op voor het griezelig uitje. Samen met  Martijn en Neele, twee onbekenden waarmee het snel klikt, vormen ze een team dat deelneemt aan de fright night. Van twee van de acteurs, Reza en Sandy, komt de lezer aan de weet dat zij een verborgen agenda hebben. Zij zijn niet enkel uit op het vermaken van de gasten. Hun levens blijken gaandeweg het verhaal op een verrassende manier te zijn verbonden met dat van de leden van de vriendengroep. Een van hen zal de fright night niet overleven.

Evenals in Escape room wisselt Stoffels per hoofdstuk van perspectief, vertelt ze het verhaal vanuit meerdere personages. Langzaam maar zeker geeft zij brokjes informatie vrij die de lezer meer inzicht geven in het verleden van Dylan. Hij blijkt het slachtoffer te zijn van een moeder die fingeert dat haar kind ziek is en voor hem herhaaldelijk medische hulp zocht: het Münchhausen-by-proxysyndroom. Het zorgde niet alleen voor de nodige spanningen in het gezin, maar dreef ook Dylan en zijn broer uit elkaar.

Het voortdurend veranderen van perspectief, samen ook met de cursief gedrukte terugblikken, dragen in belangrijke mate bij aan het oplopen van de spanning in een verhaal met een onverwachte plot. 

Een goed verhaal waaraan lezers van veertien jaar en ouders zeker veel plezier zullen beleven.

Mel Wallis de Vries - Wild

(De Fontein - 2018)

Tijdens een eindexamenreis naar Spanje besluiten vier meiden en twee jongens de sleur in een vakantiewoning te doorbreken door erop uit te trekken in een onherbergzaam natuurgebied. Ze verdwalen en mede door het extreem slechte weer raken ze volledig van de buitenwereld afgesloten. De tijd verstrijkt en het is voor de opgetrommelde hulpdiensten schier onmogelijk iets uit te richten. Maar het gevaar komt niet zozeer van buitenaf. Iemand in de groep blijkt niet te vertrouwen en de dood zit de vrienden dicht op de hielen.

Dit spannende verhaal leest lekker weg en is – complimenten voor de uitgever – aantrekkelijk vormgegeven. De marketing is verder dik in orde met een eigen trailer en op het omslag een foto van de winnares van de wedstrijd voor het nieuwe covermodel, zoals bij de uitgaven van Wallis de Vries te doen gebruikelijk.

Toch vind ik dit boek verhaaltechnisch minder geslaagd. De personen willen op de een of andere manier niet goed uit de verf komen. Kon je je in verhalen als Klem (2012) en Wreed (2013) nog prima identificeren met de hoofdrolspelers, in Wild blijven de verhaalfiguren te oppervlakkig. Dat geldt al helemaal voor de dader.  Het slot is bepaald niet een einde zoals we dan van Wallis de Vries gewend zijn. Het is nogal gekunsteld en dat effect wordt versterkt door het feit dat de schrijfster het blijkbaar nodig vond de dader in een lange monoloog met zichzelf een soort van verantwoording te moeten laten afleggen van haar daden en gedrag.

Het zal de fans van Wallis de Vries – en dat zijn er heel veel - niets uitmaken. Sterker nog, op het moment van schrijven is duidelijk dat Wallis de Vries de Prijs van de Jonge Jury, editie 2019, won met Wild.

De onder jongeren zeer geliefde schrijfster van misdaadverhalen is vanaf 2014 niet meer weggeweest van het erepodium: ze won de prijs zes keer eerder (2012 – Vals; 2014 – Klem; 2015 – Wreed; 2016 – Shock; 2017 – Schuld; 2018 – Pijn).

In mijn rubriek over jeugdliteratuur in het eerste nummer van Levende Talen Magazine, jaargang 2019, besteedde ik eerder aandacht aan Wild, een verhaal dat is geschreven volgens een formule waarop Wallis de Vries patent lijkt te hebben. Een meervoudig perspectief, flashbacks, en een vooralsnog onbekende dader die zich in kleine, losse fragmenten rechtstreeks richt tot de lezer en zo beetje bij beetje meer prijsgeeft over zijn of haar identiteit. Dat is het beproefde en uiterst succesvolle recept waaraan de ‘Nicci french van de jeugdliteratuur’, zoals Wallis de Vries door NBD Biblion is omgedoopt, zich steevast houdt. Ik was zelf minder te spreken over Wild en gaf de voorkeur aan Fright Night, de eveneens genomineerde jeugdthriller van Maren Stoffels die in hetzelfde nummer niet geheel zonder toeval voorbijkwam, ook op Robs Jeugdboekenblog besproken.

Hoe dan ook, het zijn uiteindelijk de leerlingen in de onderbouw in de leeftijd van 12 tot 16 jaar die het middels het uitbrengen van hun stem voor het zeggen hebben en hier blijkt maar weer dat Mel Wallis de Vries in de loop der jaren is uitgegroeid tot een sterk merk. Ze is een toegankelijk en buitengewoon populair schrijfster, die in navolging van Carry Slee (Slee won de Prijs van de Jonge Jury rond de eeuwwisseling vijf keer) weet wat jongeren bezighoudt. Telkens weer slaagt zij erin hen te boeien en te verleiden tot het lezen van nieuw werk. En dat is toch een prestatie!